Świętosław (zm. po 1279), wojski spycimierski, sędzia sieradzki, kasztelan spycimierski.
Pochodzenie Ś-a jest nieznane. Miał niewątpliwie posiadłości w ziemi sieradzkiej i być może był protoplastą osiadłych tam rodów Doliwów, Ładów z Rzepiszewa lub Kamionów z Jeziorska i Milejowa, wśród których imię Świętosław było popularne w XV w.
Po raz pierwszy w źródłach Ś. pojawił się bez urzędu jako świadek w dokumencie księcia kujawskiego i łęczyckiego Kazimierza I, wystawionego 10 VIII 1250 w Kłobi w sprawie sporu między klasztorami cystersów w Sulejowie a premonstratensów w Witowie o rzekę Luciążę. Podczas buntu możnych w r. 1261 przeciw władzy księcia Kazimierza przystał do obozu jego syna Leszka Czarnego. Po wyodrębnieniu księstwa sieradzkiego, w trakcie organizacji tamtejszej hierarchii urzędniczej, otrzymał od nowego księcia sieradzkiego Leszka Czarnego urząd wojskiego spycimierskiego, niewątpliwie w nagrodę za poparcie; pierwszy raz z tym tytułem pojawił się w Sieradzu 9 IX 1264, na ostatnim miejscu listy świadków w książęcym dokumencie, dotyczącego rozsądzenia sporu o wieś Boryszów (parafia Krzepczów, pow. piotrkowski) między bp. kujawskim Wolimirem a rycerzami Niedabylem i jego synem Wojsławem. Ś. cieszył się zapewne zaufaniem księcia, skoro powierzono mu dowództwo załogi grodowej w Spycimierzu. Szybko awansował i przed 4 III 1268 objął urząd sędziego. Jako sędzia dworu świadkował w dokumencie Leszka Czarnego, przyznającego immunitet sądowniczy mieszkańcom wsi Brzeźnio (Brzeźno), należącej do klasztoru norbertanek w Imbramowicach. Po 28 VI 1271 a przed r. 1273 został kaszt. spycimierskim, po awansie Zawiszy z Dąbrowy Zielonej na kaszt. sieradzką. Z tym tytułem Ś. pojawił się 30 V 1274 we wsi Muchy (obecnie zaginiona), wśród świadków w dokumencie księcia, uwalniającego poddanych klucza wolborskiego od naprawy mostu w Sieradzu. W r. 1276 był w Pajęcznie świadkiem nobilitacji sługi Leszka Czarnego, Racława, syna Damasława; w liście świadków zajął miejsce między kaszt. sieradzkim Zawiszą a kaszt. rozpierskim Tomaszem. Po raz ostatni wystąpił 28 V 1279 w Sieradzu, kiedy Leszek Czarny potwierdził przywilej (falsyfikat) księcia Konrada Mazowieckiego z r. 1242 dla klasztoru w Sulejowie. Janusz Bieniak przypuszczał, że Ś. został następnie kaszt. wiślickim (9 VI 1285), jednak wg „Spisu urzędników małopolskich XII—XV w.” kaszt. wiślicką objął Świętosław, komornik (1270) księżnej Kingi. Następca Ś-a na urzędzie kaszt. spycimierskiego, Jan Siekierka, pojawił się dopiero 27 III 1286.
Urzędnicy, II/1, V/1; — Mazur Z., Studia nad kancelarią księcia Leszka Czarnego, Wr. 1975 s. 49; Sikora F., Ze studiów nad dokumentami i kancelarią Leszka Czarnego, „Studia Hist.” R. 22: 1978 z. 1 s. 13—15; Szymczak J., W sprawie tzw. buntu Leszka Czarnego w 1261 r., „Acta Universitatis Lodziensis. Zesz. Nauk. Uniw. Łódz. Nauki Human.-Społ.” 1976 z. 4 s. 39—49; Żmudzki P., Studium podzielonego Królestwa. Książę Leszek Czarny, W. 2000; — Cod. Pol., I—III; Dokumenty klasztoru PP. Norbertanek w Imbramowicach (1228—1450), Wyd. Z. Kozłowska-Budkowa, „Arch. Kom. Hist.” T. 4 (16): 1948 nr 6; Dok. kuj. i maz.
Alicja Szymczakowa